ΑΔΕΙΑ ΦΤΕΡΑ Photo by
Naveen Chandra

Άδεια φτερά τα είπανε και σκέπασαν τα όνειρα μου… Με έκλεισαν μέσα τους κρατώντας την ψυχή και πέταξαν λίγο πιο πέρα δυο δάκρυα και ένα πόνο. Με αυτά όμως έμαθα να πετώ. Τα αγαπώ, τα νοιάζομαι, συλλογιέμαι το μεράκι τους να αντέξουν από τις κακουχίες της ζωής και εκείνο το σκοτάδι που έσυρε ο Σατανάς στη ψυχή μου από την κόλαση σα να ήθελε να το ξεφορτωθεί. Ματώνουν τα όνειρα; Ρώτησε ένα βράδυ το φεγγάρι που τον είδε να τρέχει μέσα στους έρημους δρόμους της πόλης αναζητώντας θύματα που θα στεριώσουν τους σκοπούς του. Απάντηση δε πήρε μα πήρε μια κραυγή. Κάπου συρτή ήρθε από ένα σπίτι που κατοικούσε η μοναξιά και ας είχε ανθρώπινες φιγούρες να το συντροφεύουν. 

Άδεια φτερά βαμμένα με χρυσαφένιες μπογιές και κάρβουνο. Ανήμπορα να νικήσουν τη συμφορά που ζωγραφίζει πάνω τους η μοίρα. Ανήμπορα να νικήσουν το ανθρώπινο κακό. Μια αιωνιότητα μοιάζει η απόσταση όταν απλώνεις το χέρι για να τα φτάσεις. 

Τα Άδεια σου Φτερά να προσέχεις άνθρωπε. Γιατί εκείνα θα μείνουν στο τέλος να παρηγορούν τα νιάτα μα και τα γηρατειά σου. Μη τα τσακίζεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου γιατί είναι βαρύς ο μεθυστικός του χαρακτήρας και δε θα στο συγχωρέσει. Όταν θα δακρίσεις αναζητώντας τη λύτρωση εκείνος θα σου γυρίσει τη πλάτη. 

Advertisements